De beste zangers zongen voor KIKA

Moeilijke momenten

Ik had ergens in november een programma opgenomen van de beste zangers zingen voor Kika.
Maar opnemen is één ding. Het kijken is heel iets anders. Ik kon het nog niet, want dat het heftig zou worden was wel duidelijk. Maar deze week heb ik de moed maar eens bij elkaar geraapt en gekeken. En heftig was het. Bijna de hele uitzending heb ik zitten janken als een klein kind. Niet normaal meer wat er allemaal weer boven kwam bij die filmpjes van die kinderen. Alles, maar dan ook alles vloog voorbij. Hoe lang zou de kralenketting van Nienke zijn geweest als dat toen al was. Ik denk oneindig lang. Want ze was net vier toen ze leukemie kreeg en 11 toen ze de strijd tegen die rotziekte verloor. De ziekenhuisopnames. Bloed prikken, infusen, chemo, beenmergpuncties, ruggenprikken, onderzoeken en alles wat er verder bij komt kijken waren niet meer te tellen. Ze wist bijna nog beter dan de dokter of bloeduitslagen slecht waren of goed. En toch bleef ze de vrolijke Nienke vol humor. Ik heb al eens gezegd dat we geen foto’s hebben waarop ze niet met een lach staat. Ik denk dat juist die kinderen heel sterk worden door alles wat ze meemaken. En jij als mamma wilt je sterk houden door het haar niet moeilijker te maken dan het al was.

Disneyland Florida

Toen we in mei te horen kregen dat Nienke het niet zou halen, hebben we alles op alles gezet om al haar wensen uit te laten komen. Naar de Efteling met haar vriendinnetje, naar het Barbie museum. En we waren al een tijdje bezig met de Stichting doe een Wens om naar Disneyland Parijs te gaan. Dat was haar allergrootste wens. Maar toen de stichting kwam praten over die wens, vroegen ze of ze niet liever naar Disneyland Florida in Amerika wilde gaan. Dan mocht ze ook naar de Universal studio’s en naar Seaworld. Dat was natuurlijk veel spannender en er werd een datum gepland. We zouden een tv ploeg van RTL 4 meekrijgen voor opnames voor een uitzending van Doe een wens. We mochten met het hele gezin. Alle drie de broers en mamma gingen mee. Pappa bleef thuis. Die vond het maar niks dat ze al die attracties in Disneyland in zou gaan en om haar een onbezorgde vakantie te geven ging hij dus niet mee. Gelukkig mocht haar oudste broer in plaats van pappa mee. Maar helaas, het ging niet door omdat door de chemo haar bloed heel slecht was. Onder andere te weinig witte bloedlichaampjes om infectie tegen te gaan en ook de trombocyten waren veel te laag. Die zorgen dat het bloeden stopt. Ze mocht dus absoluut niet weg en al zeker niet vliegen. Nu hebben ze bij de Doe Een Wens Stichting wel vaker met dit bijltje gehakt en er werd een nieuwe datum vastgezet. Ook de RTL 4 tv crew werd verzet. Maar helaas kon ook deze niet doorgaan. Weer een nieuwe datum en omdat deze ook werd uitgesteld, haakte de tv ploeg al af. Nu kwam het erop aan om toch naar Amerika af te reizen, maar ze werd door de zware chemo alleen maar slechter en we zagen het helaas al niet meer zitten. Tot we een vervangende kinderoncoloog kregen in het Emma kinderziekenhuis. Hij stelde voor dat we alles op alles moesten zetten om Nienke haar grootste wens uit te laten komen en de chemo een keer te verzetten naar een later tijdstip om haar bloed en haar lijf even tot rust te laten komen. Het liep alweer tegen december aan en Nienke was het er natuurlijk helemaal mee eens.
Het was 5 december en ze moest bloed prikken in het ziekenhuis in Weert. Daarna mocht ze Zwarte Pietje spelen op de kinderafdeling van het ziekenhuis. Geweldig vond ze dat ook. Tot de kinderarts bij Sinterklaas kwam en hij een mededeling had voor één van zijn pietjes. Die zou morgen niet terug naar Spanje gaan, maar naar Amerika. Alle uitslagen waren goed en niets stond ons nog in de weg om te vertrekken. We hebben die avond een versnelde Sinterklaasavond gevierd, Gelukkig had ik in het weekend voor alle zekerheid al wat koffers gepakt, want we zouden 8 dagen wegblijven. 

Niet goed.

Om 6 uur ’s ochtends stond het busje van de Doe Een Wens Stichting voor de deur. Het was natuurlijk een superleuke week waarin Nienke overal de VIP was. Als de Disneyfiguren haar zagen aankomen in haar rode rolstoel, kreeg ze overal voorrang omdat ze een button op had van de Amerikaanse Doe een Wens. Daar heette het “Make a Wish”. Eigenlijk vond ze dat stiekem vreselijk, maar het was natuurlijk super gemakkelijk, want zo konden we overal komen en in bijna alle attracties. Ik vergeet niet dat we naar de Tower of Terror liepen en ik heel groots zei dat ik er ook in zou gaan. Mamma weet dus niet wat het in zou houden, maar daar kwam ze snel genoeg achter. Het was inderdaad niet mijn ding. Maar natuurlijk ging ik bijna overal mee in, want Nienke moest de tijd van haar leven hebben. In sea World stonden we nog geen twee meter van Shamu de walvis af. Jammer genoeg mochten we haar niet aaien want ze had pas een jong gekregen en was nogal crumpy. Maar zo dichtbij een walvis was al een uitdaging. De shows zouden later in een negatief blaadje komen te staan omdat de walvissen in te kleine onderkomens moesten zwemmen en niet natuurlijke kunstjes moesten doen. Wij vonden het toen geweldig, maar nu zou ik het wel beter begrijpen. Op de één na laatste dag van ons verblijf in Florida, zag ik dat Nienke blauwe plekken kreeg, maar de afspraak was dat ze in Amerika niet naar het ziekenhuis zou hoeven. Daar hield ze me ook aan. Dus vlogen we terug naar huis en lieten de dag erna bloed prikken. Dat was helemaal niet goed en haar trombocyten stonden op 0. Ze had dus helemaal geen stolling meer en had niet mogen vliegen. Achteraf heeft het zo moeten zijn. Haar bloed is nooit meer helemaal goed gekomen en twee maanden later is ze overleden. Als we toen in Amerika bloed hadden laten prikken had Nienke er moeten blijven en hadden de broertjes alleen naar huis moeten gaan. Of het dan ooit nog goed was gekomen blijft de vraag. Waarschijnlijk niet. Maar een geluk bij een ongeluk was dat we het niet wisten en de terugreis helemaal goed was gegaan. Gelukkig maar. Op 21 februari is Nienke overleden.
Wat een uitzending van de Beste Zangers al niet aan herinneringen op kan roepen. Maar de liedjes waren prachtig, maar ook heel emotioneel. Niet alleen voor mij, maar ook alle zangers hadden soms de tranen in hun ogen. Mooi dat dit zo gedaan is, want er is nog steeds heel veel onderzoek nodig naar kinderkanker en de genezing er van. Het zou fantastisch zijn als er geen kinderen meer zouden sterven, maar helaas sterft er nog steeds iedere drie dagen een kind aan die rotziekte.

.